شبهای بی‌ تو

دخترک سکوت سالیانش را می‌شکند و دوباره قلم به دست می‌گیرد، نمی‌داند چه می‌خواهد بنویسد، تنها و تنها هدف نوشتن است، شاید که آتش درونش فرو کش کرد شاید...سالهاست که از زخمی کهنه رنج می‌‌برد، سالهاست که به خود می‌‌گوید ' و فردا روز دیگریست'، که فردا و فرداهای دگر همگی‌ رفتند و تنها به زخمهایش افزودند، حس تلخیست که می‌خندی و از درون گریانی، میرقصی ولی‌ گویا مرثیه ایست بر مزار عزیزانت! نفس می‌‌کشی‌ که بگذرد و چه سخت ‌‌و تلخ می‌گذرد، غبطه می‌‌خورد بر حماقت انسانها که هر چه احمق‌تر...خوشبخت تر... چه مفاهیم نزدیکی‌! حتا حماقت هم با او دوستی نمی کند، درست مثل تو... تویی که آمدی و بر تن نحیف و خسته‌اش ضربهٔ آخر را زدی... چه سنگین و چه بیرحم بودی...و چه اندازه دخترک بی‌ دفاع و معصوم ...و تو چه اندازه نادان, که ندانسته چه کردی... کاش میدانستی ... کاش روزی بفهمی... ولی‌ نه... نادانی موهبتی است که برایت خوشبختی‌ می‌‌آورد...پس چه بیهوده آرزویی و چه عبث پنداری! تو هرگز نخواهی فهمید و این اوست و اوست و اوست که باید بماند, بپذیرد, درد بکشد بمیرد هر ثانیه و هر  لحظه هزاران بار و لبخند بزند و بگوید عجب روز زیبایی‌... صبح بخیر