ما خیلی وقتها خواستار گفتگوی تمدن هستیم ولی اگر دقیق بنگرید میبینید که اگر نگیم جمیعاً، اکثرمون در گفت و گوهای روزمره و خیلی ساده هم مشکل داریم، به نظر خیلی ساده مییاد، سخن گفتن رو طفلان ما قبل از راه رفتن میآموزند!!! ولی چقدر گاهی سخت و شایدم غیر ممکن میشه که بگی و شنیده بشی یا حتا بشنوی! چقدر گاهی آزار میبینی که چرا هر چه تلاش میکنی که گفتگو کنی، امکان پذیر نیست...انقدر که برات میشه یه درد، یه آسیب... تا اینکه یاد میگیری که گفتگو بیهوده ست و باید سکوت کرد، تو می مونی و یه دنیا حرف نگفته، بغض نشکسته، احساسات سرکوب شده... تو می مونی و یک سکوت به وسعت تمام عمرت...نمیدونم ما به درستی نیاموختیم یا اصولاً گفتگو خیلی راه موثری نیست......ا
